Monday, December 3rd, 2007
Geceyi mesken tuttum gündüz senin olsun yalnızlık derdime dert katar gözlerim ağlar
Asil bu yaşlar tek çarem var hayata renk veren aşklar yollarım mecbur istikamete giden yıllar
Hepsi de boştu boşluğa koştu sırtıma saplanan okları kalbime soktu ardına bakmadı
Görmedı ağladım bağladı elleri kolları uzanayım ıstedım olmadı yılmadım
Arasam telefona bakmaz bil ki konuşmaz ...
Posted in emre aydın | No Comments »
Monday, December 3rd, 2007
Afili Yalnızlık
Ölsem, ölsem, ölsem... hemen şimdi
Kaçsam, gitsem, kaçsam... tam da şimdi
Bu kez pek bir afili yalnızlık
Aldatan bir kadın kadar düşman
Ağzı bozuk üstelik... bırakmıyor acıtmadan
Bu kez pek bir afili yalnızlık
Ağlayan bir kadın kadar düşman
Tuzaklar kurmuş üstelik
Bırakmıyor acıtmadan
Bitiyorum her nefeste
Ne halim varsa gördüm
Çok koştum, çok yoruldum
Ve şimdi ben de düştüm...
Sövdüm, sövdüm, sövdüm� ...
Posted in emre aydın | No Comments »